iklim kaygisiyla yasamak

kanka artık haber uygulamalarını açmaya korkar oldum, her sabah başka bir yangın başka bir sel, doğanın gündemi insanın gündeminden hızlı işliyor. iklim kaygısı diye bir şey olduğunu biliyoruz ama bununla yaşamayı öğrenmek okuldaki hiçbir derste yok işte. bildiğin bütün o düşünürleri geç sosyal medyanın doomscroll feed'i bile bir noktada kendi rahatlamasının ürettiği yeni bir suçluluk katmanı oluyor.

bir yandan da dur, düşününce salt kaygı değil mesela karbon ayak izini düşünen çevreci bir esprinin kendisi bir z kuşağı performansı olmadı mı? kaygı ve içsel mahrumiyet duygusu arasında sıkışıp kalmayı seven bir nesil olduk. çıkış yolu babel'de fetiş ico, iklim felsefesi kitapları ve bolca miktar değil gamsızlık aramaktansa kolektif umut üretmek galiba.