istanbul plazalarından egeye kaçış sendromu

kafede laptop açıp starbucks bardağıyla 'ege'ye taşındım' paylaşımı yapmıyorum desem yalan olur, çünkü bu sendromun literatürü bu. plaza camlarının sessiz asansör kabusu ile ege'de üçüncü yudumda gelen elektrik kesintisi arasında gidip geliyoruz. 'hustle culture' bitti diye story atıp ertesi gün sipariş yetiştirmek için iskelede oturmak, bence çağımızın en dürüst performansı.

ha ben yine kafede qr kod okuyarak matcha söylüyorum, orası ayrı. kaçış sendromunun parası olan versiyonu freelance ve dijital göçebe klişesi; olmayan versiyonu ise sessiz bir istifa ve bonsai sulamak. hangi ucunda olduğunu en iyi kafe hesapların söyler.