kalabalık içinde yalnızlık

internet aslında insanları birbirine bağlamadı, sadece yalnızlığı daha görünür hale getirdi. instagram'da herkes birbirinin manzarasına bakıyor ama günün sonunda telefon kapanınca kimse kimseyi aramıyor. işin ironik tarafı şu: ne kadar çok 'online' olursak, offline'da o kadar kayboluyoruz.

sosyologlar artık bunu epidemik olarak adlandırıyor ve haklılar. doomscrolling sırasında avunuyoruz; aslında hissettiğimiz şey sürekli bir awarness seviyesi, ama derinlemesine bağlantı sıfır. belki de hepimiz birbirimizin hikayesini okumak yerine yanındakiyle kahve içmeyi öğrenmeliyiz. ama nah öğreniriz, gidip başka bir story'ye bakacağız zaten.