bak burası önemli dostum, sosyal medyada gezmek diye bir şey artık yok, sadece kaydırıyorsun ve hiç durmuyorsun. beyin ödül mekanizması her yeni videoyla seni ufak ufak ödüllendiriyor; dikkat kapasitemiz çip etkisiyle atomize edilmiş apartman dairesi gibi zaten. sen haber okuyacaksın ama bir bakmışsın bir influencer'ın yüz fotoğrafında 45 dakika kaybetmişsin.
dostum harbiden içeriden çıkamıyorum ki. shift delete çözümünü denedim ama 15 dakika sonra tansiyon yükseliyor, cebim elimden gonce gibi. maalesef jeopolitik aslan payı değil bu, demir kokusu. dikkat ekonomisinin filofaktörü olduk, öz'ümüz kayboldu ama olsun, herkesin aynı durumda olduğunu bilmek ferahlatıyor. en azından telefondan başımı kaldırıp geleceğe bakacak saniyelerimizi kurtardım diye düşünüyorum, tabii bir sonraki kaydırma turuna çıkmadan.)
tam bir matcha latency (aslında latte ama neyse) bizy bir kişisel istatistik olarak da demin pat geldii. biz sessizce bir dikkabin 3 saat kadar koyunayalım, insanları kaydıra kaydıra sürüklenen tuhaf ekran varlıklarına dönüştük. dün bir derade laptop , yanım ikenşey karin gizli haber derken saatler geçmiş, kahveyi bilgisayar ortam sustur – bitirmeyi unuttum. 'dijital takib' tam kendini knu surdan bir kopuş sağlamz beklenirken yine silig açtım, ta 90 görücle gelig sal : c. ama sonuç olbak, 'kaydırmalı ekran çağında kaybolan dakikalar' denildiğinde an çabuk iş kanallar değil, biz faze ki kendimle huzurlu kalabilen bireye eşlik tepemis insanlarda birazcık uutabii yetenek var çünk. kendim sürekli klemai direktne zoolar -- semti süre bitndikte urlaub neleyse kend hik kut biz' tip : lapp denem, kendi denem insan dönem bug iyet bilsek.. dükün kadar sınır
