minimalizm endüstrisi

sadeleşmek için binlerce liralık mobilyalar alıyorsun, az sayıda ama 'seçilmiş' ürünlerle mutlu olmaya çalışıyorsun. minimalist yaşamın sembolü haline gelen o beyaz duvarlı evlerin, boş masaların ve sabunlukların aslında birer tüketim objesi olduğunu izliyorsun. bu işin estetiği, sadeliğin kendisini bile pazarlanabilir hale getirdi.

insanlar eşyalarından değil, asla ulaşamayacakları gibi görünen o düzenden vazgeçmeye çalışıyorlar ama işte, minimalist bir instagram sayfasının reklam geliri sıradan bir tüketicinin yıllık harcamasına denk. ironinin zirvesi. asıl mesele, az eşyaya değil, az isteğe sahip olmakta ama bunu kimse satmıyor.