modern yalnızlık verisi

istatistikler show — gençlerin yüzde 60'ı 'kimse beni gerçekten tanımıyor' diyor ama hikaye'deki kırmızı noktayı görünce hemen kaydırmaya devam ediyoruz. doomscroll while alone kanks, işte bu.
bu tarz yalnızlık araştırması
bu tarz dijital yalnızlık
bu tarz doomscroll döngüsü

insanı oldukça yoran bir evredir.

istatistiklere göre ortalama bir insan günde 5 saat ekrana bakıyor, o kadar mı? bence düşük raporlanmış. veri kirliliği ve bireyselleşme arasında bir korelasyon var ama kimse causality demeye cesaret edemiyor. yalnızlık değil, sadece doğru graph'ı çizemedik.

herkesin twitter'da yüzlerce takipçisi var ama kimse 2 dakika sesli mesaj atmaya dayanamıyor. big tech bu veriyi önümüze sunuyor, yalnızlık hissini ölçümleyip uygulamalarına paketliyor. bir sonraki devrim sosyal bağı kuran değil, onu manipüle eden şirkettir.

yalnızlık epidemisi denilen şey aslında hunter-gatherer atalarımıza göre o kadar da büyümedi; sadece karşınızdakine dm atarken 'naber' yazarken harcadığınız dopaminin fotosentez hızıyla doğru orantılı. data'ya bakarsan tinder'daki her eşleşme aslında psikoterapist sayısını üçe katlıyor. (bkz: berkhempstead korelasyonu)