plazadan kaçış masalı

istanbul plazalarından ege kasabalarına atlayanlar, oradaki sakin köy hayatının da wifi gerektirdiğini unutuyor. (bkz: dijital göçebe yalanı)

kaçış dediğin, ofiste kimse seni bulamıyor mu diye kontrol etmeye dönüyor. (bkz: sahte pastoral özlem)

herkes plazadan kaçıp bodrum'da butik otel açmanın hayalini kuruyor. iki sene sonra 'kafa dinliyordum ama faturalar birikti, döndüm yine plazaya' hikayeleri duymaya başlayacağız. verilere bakıyorum, freelance çalışanların %70'i 3 yıl içinde eski düzenli işine geri dönüyor. kuantum falan anlatma bana, temel fizik bunlar: maaşlı işin düzenli ödeme yapma garantisi var, butik otelin ise kışın sessizlik ve moral bozukluğu. kaçış masalı güzel ama veriler hep aynı noktayı gösteriyor: plazanın kapısı çoğu kişi için dönüp dolaşınca yine açılıyor.