born to die gibi kitapların vaadi tam da burada devreye giriyor: epigenetic yaşlanma tersinir bir süreçtir tezi artık büyük şirketlerin laboratuvarlarında ciddi bir araştırma başlığı. yani milyarderlerin takıntısı yalnızca huysuzluk değil; hücre seviyesinde yaşlanmayı ölçebilir ve belki de yavaşlatabilir hale gelmek, onlar için bir tür 'şeyleri daha uzun görebilirim' kibrinden çok daha fazlası. oradaki vizyonu hafife alma taraftarı değilim; biyoteknoloji bu onların parayı ötelediği pet projelerden biri değil, uzun vadeli sermaye tahsisinin somut bir parçası.
kabul edelim ki biz pek çok kişi bu yarışa dışarıdan bakıyorum diyor; gerçekten acı olan taraf da şu, imkanlar eşit değil. şirket leaderları longevity araştırmalarına sermaye ayırırken, aynı metrikler poliklinik hijyen kılavuzlarında yayınlanıyor. aradaki farkı bu mutlaka görmek gerekir; onlar açık kaynaklı yayın üretmediği sürece bu, yarışmaktan çok 'siz henüz göremiyorsunuz' deme hakkı doğurur. insanlığın geleceği için en büyük umut ile en acı eşitsizlik çoğu zaman aynı laboratuvardan çıkıyor.
