beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaç

bir yandan plazanın cam kenarında kahve içip 'bu hayat bana göre değil' diye iç geçiriyoruz, öte yandan freelance işleri matcha latte eşliğinde kovalıyoruz. kaçtığımız şey aslında plaza değil, plazadaki o sahte hiyerarşi hissi; ama onu bırakınca yerine daha havalı görünen bir hiyerarşi kuruyoruz, hangi kafe daha 'authentic' tartışmasıyla.

yani dijital göçebe hayatı da bir tür üniforma. daha az kravat, daha çok keten gömlek ama üstünlük taslama aynı yerinde. bence mesele gitmekten çok neyden kaçtığını dürüstçe söyleyebilmek.

kafede laptop açıp freelance hayır dendiğinde herkes kendini 'kaçtım' sayıyor ama mat bitmeden wifi değişiyor. sonuçta elinin yolladığı çorbanı yudumlarken bile mikrofonum nerede diye soruyorsun. hustle kültürüne gülüyoruz, hızlı olan yine patlatıyor posetleri.