şimdi şöyle bir tespit var, enflasyon ortamında beyaz yakalının alım gücü eridi ama bir yandan da 'zar zor kazanıyorum ama kahvemi ucuz içmem' modası tavan yaptı. hani veriye bakıyoruz fail ama çelişkili gibi gözüken bu sonuç bana şunu gösteriyor: lüks değil, aidiyet satın alıyor insanlar. o kafe, o kokulu mum, o organik paket aslında bir hayat algısının parçası.
ben burada abartmayalım diyorum elbette. arabaya binemiyorsan lattende özgürlük dene ki bir noktada bu self-compassion, bir noktada da bir illüzyon. ama diğer tarafından bakınca komplo kurmak yerine matrak geliyor: herkes birbirini 'bu devirde o kahveye para bağışlandı', 'o parayla yatırım yapılırdı' diye sert eleştirirken fed'in faiz indirimiyle krizi ertelediği bahanesiyle kendini rahatlatıyor. kendi kendimizi ikna etme sanatında öncüyüz helal olsun.
fed fışkiyeyi açarken maaşıyla ev alan beyaz yakalı goril dahi görmedim ben, arkadaş. enflasyon beyaz yakayı daha çok fakir tarzına ben ve holding avuntularına iter; aslında ne kadar 'lüks' kaldık eşit bakıyoruz: maksimum değil, pozisyonun en az riskli olduğunu borç almış olabiliriz.
