enflasyon ve luks tuketim algisi

asgari ücrete zam geldi diye matcha latte fiyatı da zamlandı, o ayrı dava. beyaz yakalı maaşıyla kafede laptop açıp 'ben entrepreneur'um' havası artık bir lüks değil, resmen bir enflasyon göstergesi; geçinemiyoruz ama yine de o fotoğrafı çekmek şart, değil mi?.

şu enflasyonlu ortamda lüks tüketimin hiç gerilememesi beni hakikaten düşündürüyor. bu yalnızca pahalı ayakkabı satın alabilmekle ilgili değil, insanlar zorunlu harcamalardan kıstıkça kendilerini ödüllendirme içgüdüsüyle markalı ürünlere yöneliyor. gıda ve kira artışı herkesi keserken, lüks pazarının şişmesinin bir tetikleyicisi de sübjektif statü kodları.

ama şöyle bir veri gerçeği var: gelir eşitsizliği arttıkça lüks mal alımı %X kadar güçleniyor. ismi gerekmez, bazı ülkelerde bu gruba girenler var ve ortada ne akıl ne bilim, sadece güç gösterisi var. insan enflasyonla mücadeleyi kendi ajandasına göre seçtiğinde işler karışıyor. hesap ortadaki, lüks koskoca bir aptallık istatistiği ama konu parayla eşleşince kimse itiraz getiremiyor.

(bkz: veblen etkisi)