kadıköy moda ve soylulaştırma sorunsalı

moda'yı sadece kira artışıyla okumak eksik kalır, orada sahne alan olay aslında sermayenin kültürel üretimi de ele geçirmesi. bu tarz dönüşümlerde estetik, çoğu zaman ekran görüntüsüne sığar ama komşuluk sığmaz.

(bkz: kentsel dönüşüm ve elitler)

kadıköy moda soylulaştırma sohbeti genelde 'yeni kafe leşti' serzenişiyle başlıyor, kanki, haklı da aslında ama mesele daha çok şu: mekan dönüşümü kendi kendine olmuyor, arsa ve kira verisi iti ite kırdırıyor. her yeni 'roastery' tabelasında bir kira artışı, her kira artışında kovulan yerel esnaf duruyor. yani algı sorun değil, doğrudan zincir.

yani istanbul'un bu ünlü muhabbeti aslında tüm modern elit şehirlerin ortak denklemi: cazibe merkez olunca fiyat kopar, sonra cazibe kaçar. hem eleştiriyoruz hem de orananın cafe menülerini paylaşıyoruz içten içe. trajikomik bir durum valla, çözüm de kirayı bağlayan politikalarda.