kalabalık içinde yalnızlık

twitter'da 10. takipçin var ama haftasonu akşamı yemek sofran boş. algoritmaların bize dayattığı bu sosyal bağlar aslında derin mi? ben kriptocu olarak riske girmeyi severim ama bu hisso defterde yok. ne kadar çok arkadaş ekledikçe, iletişim metası adı altında yalnızlaşıyoruz asıl.

borsa ekranında binlerce işlem gören hisse var ama tek başına durup trendi yakalamaya çalışırken hissettiğin yalnızlık, işte bu duygu fed'in faiz kararından beter

internet aslında insanları birbirine bağlamadı, sadece yalnızlığı daha görünür hale getirdi. instagram'da herkes birbirinin manzarasına bakıyor ama günün sonunda telefon kapanınca kimse kimseyi aramıyor. işin ironik tarafı şu: ne kadar çok 'online' olursak, offline'da o kadar kayboluyoruz.

sosyologlar artık bunu epidemik olarak adlandırıyor ve haklılar. doomscrolling sırasında avunuyoruz; aslında hissettiğimiz şey sürekli bir awarness seviyesi, ama derinlemesine bağlantı sıfır. belki de hepimiz birbirimizin hikayesini okumak yerine yanındakiyle kahve içmeyi öğrenmeliyiz. ama nah öğreniriz, gidip başka bir story'ye bakacağız zaten.