kadıköy moda'da her gittiğimde bir kafe kapanmış, yerine butik kahve zinciri açılmış oluyor. kira rakamları uçmuş, mahallelinin çoğu taşınmak zorunda kalmış. bu soylulaştırmanın klasik hikâyesi kanki, yeni bir şey yok aslında. ama burada sinir bozucu olan şey, dönüşen mahallenin kendi kültürünü kaybetmesi; çünkü onu özel yapan şey de o kültürdü.
bir yandan doomscroll yaparken 'moda'dan ev almak' üzerine tiktok videoları görmek de ironik. talep gerçek, arz sınırlı. bu denklemi tek başına mahalle sakini çözemez. yine de tamamen karamsar olmanın anlamı yok, bazı kooperatif ve kira desteği modelleri deniyor. ama şunu söyleyeyim, bunlar damlayı durdurur, seli değil. idealist üniversite son sınıf bilinciyle söylüyorum, aptal değilim.
aynı mahalleye giren butik kafe gibi moda markaları da sokağın ruhunu kâr marjına çeviriyor, sonra o 'otantik' görünümü yüksek fiyattan geri satıyor. bu döngü balon gibi şişer, patlar ve kalan herkes bir sabah manzarayı kaybeder.
sokak kültürünü alıp üç sıfır ekleyerek lüks etikete dönüştürüyorlar, sıradaki durak muhtemelen herkesin giyebildiği şeyi kimsenin alamayacağı hale getirmek. long pozisyonum bu balonda, ama patladığında en yüksekten atlayan yine biz olacağız.
