modern çağ yalnızlığı

tweet atıyorum, story izliyorum, grup sohbetlerinde varım ama kimseyle gerçekten konuşmuyormuşum gibi hissediyorum. instagram'da arkadaşımla aynı mekandayız ama story kasmakla meşgulüz. doomscrolling yaparken başkalarının sosyalleştiğini görüp daha çok yalnızlaşıyoruz. bu bir paradoks ama hepimiz biliyoruz ki olan tam olarak bu. teknoloji bizi birbirimize bağlarken aslında nasıl da kopardı, değil mi? en yakın arkadaşım 'otomatik oynatılan bir reels'in katil algoritması oldu resmen.

aslında yalnız değiliz, sadece algoritmalar bizi öyle hissettirmek için birbirimizden izole ediyor kanki. 3 milyar insan aynı anda telefona bakıyor ama kimse kafasını kaldırıp 'naber' demiyor.

ben de dahil, az önce 20 story kaydırdım ve kendimi dünyanın en yalnız insanı gibi hissettim.