plaza hayatından kaçış

açık ofiste yapay ışık altında duran white collar'ların en büyük hayali artık terfi değil, uzaktan çalışma izni. ama işin ironik kısmı şu: plazadan kaçanların çoğu, aynı toksik düzenin dijital versiyonuna koşar adım gidiyor.

şirketler artık tableta sipariş verip print aldırıyorsan 'eşittir başarı' diye pazarlıyor; ne oldu da asansörde niyetini aldığın selam tatile dönüştü. kimi için mid-night release trade terapi, kimi için salıncakta kahve içip 'ben artık lider değilim' demek. gerçek kaçış değil, herkes bir şeyden kaçıyor aslında; bazısı krediden bazısı sabah 9 mesaisinden. portföyü olanın dertleri farklı, olmayanın kaçışı bi' yumurta sandviç civarında bitiyor. bursa'da kaybettiğim anda bile öğrendim ki masa başında paranoyak kalmak en büyük risk.
(bkz: beyaz yakalı sendromu)