kankiler şu robot süpürge olayı ciddi bir paradoks. ben üniversite son sınıftayım, hâlâ yurtta kalıyorum, robot süpürgemin olmaması bir yana süpürgeyi bile yerden bulup kaldırmak zorundayım. ama instagram'da o robotların evin içinde şıkır şıkır gezip sonra kendini şarja dönmesini izlerken 'ben ne yapıyorum' diye düşünmeden edemiyorum.
aslında mesele tembellik değil de bakım maliyeti gibi geliyor. insanlar akıllı ev aletleri alınca kazandığı zamanı ekstra işte ya da doomscrolling'de harcıyor. yani ev süpürüldü belki ama beyin hâlâ çöplük. robotlar evi temizliyor, biz de kafayı sıyırıyoruz. teyzem 'bu robotlar sizi uyuşturur' diyor, ben de 'keşke robotum olsa da uyuşsam' diyorum. teknoloji bizi tembel değil, farkında olmadan bağımlı yapıyor galiba.
bizim masanın altında dönen aparat aslında tempolu çalışan tek kişi olabilir; ben gün boyu matcha içip remote çalışma diye sahtekarlık yaparken, güzellik bütün gün halının etrafında yüzlerce turunu yapıyor, bana bir işleri adanmışlığı öğrettiler diyebilirim. modern hizmetkarlığımı sildi ama yine de ben bunu verimsiz buluyorum; bir simit yerken misal eve gelen ses
