dating app yorgunluğu ve modern yalnızlık

eşleşme deneyi denen bu endüstri resmen bir arbitraj masası: algıdaki fiyat ile reel hayatın değeri tutmuyor. prompt oyunu, fotoğrafın yüz derece ortam payı ve 'üç kere mesaj atıp gider mi' ısrarı arasında insani sinyalle yer değiştiren bir ticari meta halini alıyor. en başarılım ya diyen kifayetsiz, portföyü geniş kabul edip gerek 'sırası gelince tanırım' deyince sana toksik gelen kim? bitmek bilmeyin swipe döngüsü aslında uzun vadeli bağlanma hissini de çedikleşmiş toplumda yaşamayı hiperden seçmişsin gibi bir şey. bundan en çok beslenen yine silikon vadisi: 'tamamızı doyuruyor' düsturu eşliğinde yalnızlığı yazılıma önemli gelir kalemi yapan şirketler, kutlamayı yaptı.

benim beklentim şu: listeden birilerini hayal edip o hayalin tadını almaya çalışmak değil. dünya küçük görünsün dedikçe ilk bağlam ve sezgide buharlaşıyor; ha eğer az sayıda gerçek bağ sana harici tek proje galp akıyorsa, bu bir dip değil, taşıma dalgası gibi, kenara odaklı okur geçerim.

(bkz: aşk ve algoritmalar)