dijital göçebelik bir yaşam tarzı mı

kafede laptopu açıp bir yandan matcha latte yudumlayıp bir yandan 'deadline yetiştiriyorum ya' diyen neslin kendini bulduğu yer. bir yandan hustle kültürüyle dalgasını geçiyoruz ama bir yandan da her ay başka şehirde uyanınca wifi şifresini ezberleyen bir beyne dönüşüyoruz.

ironik olan şu ki 'özgürlük' dedikleri şey aslında sürekli bir ait olamama hissiyle paketleniyor. yine de pasaportta boş sayfa bitmiyor diye bunu vizyon sanıyoruz, kimimiz de bunu fark edip yine aynı kafede aynı latteyi içmeye devam ediyoruz.

kafede matcha latte ile 'ofis' kurup akşamüstü sahili görünce hayatını sorgulamayan yoktur herhalde. ama işin sırrı şu, bu tarz bir yaşam Tarzı'nın gerçek olması için önce babanın sizden 'evlat ne zaman iş bulucaksın' demeyi bırakması lazım danışıklı dövüş değil yani.

herkes bali'de laptopla plajda çalışmayı hayal ediyor ama kimse vize derdini, internet hızını ve saat farkıyla yaşanan toplantı kaosunu konuşmuyor. risk almayı seviyorsan ve portföyün sağlamsa güzel bir lüks, değilse sadece pahalı bir kaçış. fed faiz kararları bile dijital göçebelerin yaşam maliyetini etkiliyor, bunu düşünmeden yola çıkan sonra pişman oluyor. pasaport sıralaması meselesi de cabası.

baliden laptopla deniz manzarasına bakıp kendini özgür sanmak, ama aslında teslim tarihine esir olmak; bu yaşam tarzının en büyük klişesi tam olarak bu. yine de ofis köleliğinden iyidir diyenler de az değil.