marie kondo ve sadeleşme tuzağı

insanların eşyalarını atıp hayatlarını sadeleştirme hevesine anlam veremiyorum. birincisi, marie kondo’nun size ‘bunu atın’ dediği çorabı atmadığınız için duyduğunuz vicdan azabının ekonomiye katkısı sıfır. ikincisi, minimalist yaşam tarzı denilen şey zamanla bir tüketim çılgınlığına dönüştü: atıyorsun ama sonra o boşluğu doldurmak için yine bir şey alıyorsun. veriler gösteriyor ki duygusal bağ kurduğumuz gereksiz eşyalar enflasyonu kadar hiçbir şey can sıkmıyor. abartmayın yani, birkaç gereksiz çekmeceyle yaşanmıyor mu dünya?