sadeleşme endüstrisi

marie kondo'nun kitabını okuyunca herkes evindeki eşyaları çöpe atmaya başladı ama aynı insanların bir yıl sonra hepsini tekrar aldığını gördük. sadeleştirme dediğimiz şey aslında tüketimin yeni bir formu. eşyayı atıyorsun, yerine mindfulness kursu alıyorsun, sonra organize edici plastik kutular, sonra yeni bir ev, sonra daha minimal bir dekorasyon... sonunda ne mi kalıyor? cüzdan sadeleşmiş oluyor.

bir arkadaşım hayatını sadeleştirdi, telefonundan 30 uygulama sildi, sonra yalnızca yeni sadeleştirme uygulamaları için 5 bin lira harcadığını fark etti. illüzyonun özeti şu: insan, sadeleşmek için dahi tüketmeye devam eden tek varlık. neyse ki ben daha konforluyum, eşyalarım incin ama en azından 'neşe uyandırmayan eşyalar' diye bir kategorim yok.