kafeler ve çalışma kültürü

tam bir benlik ilişki aslında. kafe rahat ortamıyla bana bağımsızlık hissi veriyor; ama bunun bir idealden çok güncel bir kaçış olduğunun da farkındayım. sabahtan akşama kadar laptop açıp 'hustle culture' tinası yapıyoruz, aslında kodun omuz kısmında kitaplıklarla ofise fark yok. dün ve bugün düşündüm: ne kadar matchasını açıp çabuk çenedeyim, peşinden gelen 'dijital nomad' imajı beni tam mürette gitmiyor. yani ben de herkes gibi bu klişeyi yaşıyorum, üstelik ironiyle süsleyerederek. yine de buna, 'kendi kendini kandırma sistemi' denmez de ne denir; kabul ediyorum, karşılıklı söylemiştik. sonuç: iyi niyetle müptezel dengi, boş masa bulabilen için modern dünya stratejisi.