modern toplumda yalnızlık epidemisi

verilere bakınca tablo net: tek kişilik hane sayısı her yıl artıyor, yakın arkadaş sayısı ortalaması düşüyor, "hiç kimseye güvenmiyorum" diyenlerin oranı tırmanıyor. yani bu bir his meselesi değil, ölçülebilir bir eğilim. abartmayın diyenlere şunu sorarım: hangi metrik düzeliyor tam olarak? hiçbiri. sadece daha çok seçenek, daha az bağ var; bu da yalnızlığı arıza değil, sistemin çıktısı yapıyor.

teşhis kolay, çözüm zor. herkes "topluluk kurun" diyor ama topluluk bir uygulama indirmeyle olmuyor; tekrarlayan, sıkıcı, karşılıksız emek istiyor ki modern hayat tam da bunu cezalandırıyor. belki de mesele insanların yalnız kalması değil, yalnızlığın artık verimli ve konforlu hale getirilmiş olması.