ghosting ve gaslighting sarmalı

modern ilişki piyasasında iki davranış biçimi dominant hale geldi: birincisi cevap vermeden kaybolmak, ikincisi olanları karşı tarafa yanlış hatırlatarak gerçeklik algısını bozmak. ikisi bir arada çalıştığında ortaya çıkan sonuç, karşı tarafı kararlı bir şekilde kendi deneyiminden şüphe ettirmek. bunun kültürel bir temizlik operasyonuymuş gibi sunulması da ayrı bir mesele.

mekanizmanın ardında tam bir sorgulama yapmıyoruz: bu davranışları bireysel karakter bozukluğu olarak okumak kolay, ama daha geniş bağlamda bunlar bir dönemsel kırılmanın işaretleri. şehir yaşamı, dijitalleşmiş ilişki protokolleri ve sonsuz seçenek yanılsaması birleşince sorumluluk almayı gereksiz gören bir taraf doğuyor. bir ilişki ekolojisi yoksa, bekar bir davranış bozukluğu değil, sistemin ürettiği yan ürünle karşı karşıyayız.