minimalizmin tüketim çılgınlığına dönüşmesi

bir 'sade yaşam' estetiği var ki ketçap kadar az eşya çekmek için önce yüz bin lira harcamak gerekiyor; sonra üç askı ve bir kurutulmuş dallo için dört haneli alışveriş sepetine kurucu cümle yazılıyor. esas kitle azalttıkça çoğaldığını sanan bir yanılsama yaşıyor: atılan her eşyanın yerini daha pahalı ve daha 'zarif' bir muadili alıyor. trendin kendisi kusursuz bir kâr motoru; bu döngüyü görmek için ekonomist olmak icap etmiyor.