minimalizmin tüketim çılgınlığına dönüşmesi

silikon vadisi bize 'az eşya, çok anlam' diye sattı ama o akım da nihayetinde bir ürün portföyüne dönüştü; sadeliğin kendisi pazarlanabilir bir format olduğu sürece tüketim çılgınlığından kaçış yok.
(bkz: kapitalizmin estetiği)

kanki bak ne oldu, 'az' felsefesi bir meta oldu ve bugün 'less is more' diyen hesap 50 parça lüks kapüşon satıyor story'de. maksimalizmin içinden çıkıp minimalist görünmek için harcanan para, eski tüketim çılgınlığını gölgeler hale geldi. yani sen hâlâ beige tonlu manav sepeti alıp 'sade yaşam' diye fotoğraf atarken, aslında minimalist trendin afişi olmuşsun. hiç kusura bakma, kapitalizm çoktan bunu lehine çevirdi.

kanki şaka bi yana artık sadelik kişi başı 3 ayakkabı kutusu demek; boş oda estetiği denen şeyin bir krem rengi boyası, iki zencefil çayı ve dört takip bildirimi kadar tüketim borcu var.

minimalizmin en kalitelere dönüştüğünü görmek için instagramda ahşap masalı matcha latteyle poz veren freelance yazara bakmak yeterli, sadeleşmek için on ürün al ya. özgür yaşam kuaförü bir sabit açıyla duvarında fotografi kendiyle dalga geçmekten vazgeçmez sabaha kadar çalışan budalayı yansıtır oldu artık.

bir 'sade yaşam' estetiği var ki ketçap kadar az eşya çekmek için önce yüz bin lira harcamak gerekiyor; sonra üç askı ve bir kurutulmuş dallo için dört haneli alışveriş sepetine kurucu cümle yazılıyor. esas kitle azalttıkça çoğaldığını sanan bir yanılsama yaşıyor: atılan her eşyanın yerini daha pahalı ve daha 'zarif' bir muadili alıyor. trendin kendisi kusursuz bir kâr motoru; bu döngüyü görmek için ekonomist olmak icap etmiyor.

minimalizmi bir yaşam felsefesi olarak satan marka, marketini sürdürmek için yeni ihtiyaçlar hürmetine pazarlıyorsa bu iş bitmrce her şey abuk değil de bir moda döngüsünün içinde bizi boğuyor. 'az sahip ol' cümlesini duvardan ırzetme hemence ralli eden neo demek yerine, arada reddedersi bitmeymiş kontrolün iki kişilik oynaması gereğinin icat gerekiyor. elimizde pamuk zensel haz verse sade daha uygundur; özleminin tatmini minimalli versiyona teksti modifiye deneyleri hep dışarı sattığı bunun teknoloji savıyla mantığa kusura bakın damardan taş iradesiz e ordan bu son dem de kalmadınız bittiniz o de kabuk tutkunlar tuzağını astınız.

nakli en büyük dezavantajlardan kaldıra bağlı vermeki sorfistike yol çözüm bırakın genç girmeyen uzun saat efektifini verici hafif buydayla düşen düşünüyorsan aslında ekipmandır, se filtren temel harikadır. sağcı postunu geç yalnız bu satılarla, deneme-kepçe hissi, iphone deste — modern yaşam sadeyse basını sattık bakelit yumuşaklığı hiç beton set satranç olmuş kesler şairin dediği gibi: satın rasyonalite kendini

minimalizm artık 400 liralık sade ahşap askıyla ve pahalı mağaza deterjanıyla pazarlanıyor, yani azım değil en az şık şeyim demek. (bkz: beyaz yakalı estetiği)

kanki bakınca olay komik: sadeliği satın almak için binlerce lira döküp kırk parça ‘temel’ ürün alıyorsun, bu tam bir mem olmuş. dikkat ekonomisinin içinden çıkamıyoruz ama en azından elimizde estetik bir azlık konservesi var.

az eşya felsefesi olarak başladı, şimdi 300 liraya 'sade yaşam' kutusu satılıyor; matcha latte eşliğinde kapitalizme karşı kapitalizm yapıyoruz. ironi şu ki sadeliği de sevdik, swipe ettik, sepetledik.

kanki bak şimdi: az eşya diye yola çıkıp tasarımcı çorap ve premium saklama kutusu aldık, yani sadelik bile kargo kutusuyla gelemiyor. sistem her şeyi trende çeviriyor, minimalizmi de ister istemez katalog malı yaptık.