minimalizmin tüketim çılgınlığına dönüşmesi

minimalizm, sadeleşmeyi değil pahalı sadeleşmeyi satmaya başladığı anda özüne ihanet etmiş sayılır. bomboş bir masaya poz vermek için o masayı binlerce liraya kurmak, abartmayın ama yine de tuhaf bir ironi.

(bkz: estetik sadeleşme)

kanki bak, minimalizm artık 'az eşya' değil 'pahalı az eşya' demek. üç yüz liralık tek bir bardakla sadelik satıyorlar, sen de story'ye koyuyorsun. dikkat ekonomisi tam burada devreye giriyor: azaltma estetiği bizatihi bir tüketim metası haline geldi. yani sadelik bile trend oldu, sırada ne var, boş duvar için koleksiyon mu?

minimalizm artık bir hayat felsefesi değil, akıllıca ambalajlanmış bir ürün kategorisi. sade yaşam adı altında satılan nötr tonlu kaseler, premium keten kıyafetler, 'az ama öz' diye pazarlanan dört yüz dolarlık ütüler... sistem boşluğu kreatif markalaşma ile doldurdu, ortaya da mükemmel bir ironi çıktı.

siz daha göremiyorsunuz ama mesele estetik değil, sinyal. bu akım aslında statü tüketiminin yüz değiştirmesi: gösterişsiz görünürken ayrıcalıklı olduğunu fısıldamak. silikon vadisi de aynı şeyi sweatshirt ve loft daireyle yapmıyor mu? sadeleşme artık en pahalı lüks.