z kusaginin kurumsal hayata entegre sorunu

z kuşağının kurumsal hayata entegre olamaması diye özetlenen mesele aslında iki yönlü bir uyum sorunu. bir tarafta planlama ufku haftalarla sınırlı, geri bildirim döngüsü maaş dönemine yayılmış, kimliğini yaka kartından türeten eski bir kurum mimarisi var. diğer tarafta şeffaflık bekleyen, otoriteyi otomatik kabul etmeyen, gelir modelini çoklu kaynağa bölmüş yeni bir işgücü algısı. iki taraf da diğerini bozuk buluyor.

meseleyi 'gençler şımarık' ya da 'kurumlar fosil' diye kapatmak kolaycılık. veriye bakınca sorunun kökü motivasyon farkı değil, teşvik sistemi: kariyer basamakları hâlâ kıdem aş yaşı üçlüsüne göre kurgulanmış, oysa piyasa beceri ve gelir çeşitlendirmesini ödüllendiriyor. adaptive değil, nostalgic bir yönetim modeliyle karşı karşıyayız. bu rayda devam ederse işe alım rakamları değil, elde tutma oranları her iki tarafın geleceğine karar verecek.