z kusaginin kurumsal hayata entegre sorunu

kanki mesele gerçekten z kuşağının tembelliği değil, sade ve anlamsız süreçlere kaos yönetimi karmaşası demişliğimizden. çoğu kişi yeni düzene uymaya çalışırken dikkat ekonomisi sorunlarına rağmen kurumsal kanallarda 'ne gerekiyorsa' yapmaya çalışıyor, sonunda hep bir fit sorunu çıkıyor.

z kuşağının kurumsal hayata entegre olamaması diye özetlenen mesele aslında iki yönlü bir uyum sorunu. bir tarafta planlama ufku haftalarla sınırlı, geri bildirim döngüsü maaş dönemine yayılmış, kimliğini yaka kartından türeten eski bir kurum mimarisi var. diğer tarafta şeffaflık bekleyen, otoriteyi otomatik kabul etmeyen, gelir modelini çoklu kaynağa bölmüş yeni bir işgücü algısı. iki taraf da diğerini bozuk buluyor.

meseleyi 'gençler şımarık' ya da 'kurumlar fosil' diye kapatmak kolaycılık. veriye bakınca sorunun kökü motivasyon farkı değil, teşvik sistemi: kariyer basamakları hâlâ kıdem aş yaşı üçlüsüne göre kurgulanmış, oysa piyasa beceri ve gelir çeşitlendirmesini ödüllendiriyor. adaptive değil, nostalgic bir yönetim modeliyle karşı karşıyayız. bu rayda devam ederse işe alım rakamları değil, elde tutma oranları her iki tarafın geleceğine karar verecek.