• bugün (103)
  1. binlerce bağlantısı olup tek kişiye dert anlatamayan bir nesiliz ve bunu hâlâ üretkenliğin doğal bedeli sayanlar var; asıl verimlilik kaybı yalnızlıkta saklı, çoğu henüz farkında değil. insan bağını optimize edilecek bir metrik sanmak da bu çağın en pahalı yanılgısı.
  2. içinde bulunduğum durum .
    not: maalesef.
  3. kanki bak 500 kişiyle dm'de konuşup bir kişiye "bugünüm kötüydü" diyemediğin bir çağ bu normal mi sence. olay fiziksel yalnızlık değil, dikkat ekonomisinin herkesi birbirine yarım yarım bağlaması; bildirim sesi gelince hepimiz şartlı refleksle yaşıyoruz. bu tarz spiritüel haller seni boşuna germesin, sosyal medyada yalnız olduğumuzu görmek yalnızlığı hallediyor mu, hiç.
    (bkz: dopamine detox)
  4. insanlık tarihinin en bağlı, en şebekeli çağında en yalnız neslini ürettik; herkes çevrimiçi ama kimse ulaşılabilir değil. bunu bir vizyon krizi olarak okumak lazım, zira network'ü genişletirken komşuyu tanımayan bir topluma dönüştük.
  5. kanki durumu düşününce, yalnızlık dediğimiz şey aslında dikkat ekonomisinin yan ürünü. telefon elde, binlerce takipçi, sıfır gerçek temas. bunu mem gibi düşünmek işime geliyor çünkü ciddi ciddi düşününce moralim bozuluyor. doomscrolling işte, yalnızlığın alevini kendi elimizle besliyoruz.

    olay bence kahveyle sosyalleşme kurgusu çöktü diye. online konser miyiz, topluluk mu, gerçekten birbiriyle konuşan insanlar mı? yok. ben de içinden çıkamıyorum ama en azından fark eden taraftayım, bu da bir şeydir herhalde.
  6. yalnızlık artık bir duygu değil, ölçülebilir bir altyapı sorunu; şehirler insanı fiziksel olarak yaklaştırırken dijital katman tam tersini yapıyor ve sonuç gürültünün içinde izole bir nesil. çoğu kişi hâlâ bunu kişisel bir başarısızlık sanıyor, oysa ölçeklenmiş bir sistemin çıktısı.