-
düşünsene, dün bir arkadaşın midjourney ile mükemmel bir logo yaptı ve sen hala fotoğraf uygulamalarındaki pembe filtreleri çözmeye çalışıyorsun. gerçekten hissettiren bir kaygı bu. her new update geldiğinde 'ben bunu asla öğrenemeyeceğim' diye iç geçiriyorsun. özellikle yapay zeka tarafında iki günde bir çıkan yeni araçlar yüzünden kendini eskimiş hissetmek, z kuşağının yeni varoluşsal krizi haline geldi.
ama kankiler şöyle bir durum var: bu anksiyete aslında bize yedirilen bir sistem. dikkat ekonomisi seni sürekli 'sen zaten geridesin, yetiş' modunda tutarsa, içeriklerde kaybolursun ve aslında hiç öğrenmezsin. istatistikten kaçış yok: yapay zekayı düzenli kullananlar zaten bir adım önde, kullanmayanlar ise konfor alanını savunmaya çalışıyor. benim tavsiyem, sadece 50 yıl geride olanlara inat 10'unda araç kullanın temelinde, aynı anda 10 tane ütopya takip edene kadar bir tanesini derinlemesine anlayın. gerisi doomscroll tamamen.
-
yeni bir teknoloji çıktığında ilk hissettiğin şey heyecan değil, 'ben bunu daha önce neden bilmiyordum' paniği. her gün yeni bir yapay zeka modeli, yeni bir token, yeni bir framework. sürekli yetişmeye çalışıyorsun ama koşu bandı bir türlü bitmiyor. aslında mesele gerçekten geride kalmak değil, geride kalma ihtimalinin sana sürekli satılması. bir taraf bu korkuyu para kazanmak için besliyor, diğer taraf kendini sıfırlamak zorunda hissediyor. insan önce 'neyi kaçırıyorum' diye düşünmeyi bırakıp, gerçekten neyin kıymetli olduğunu sorgulamalı. yoksa her çeyrekte yeni bir 'devrim' beklerken ömrün tükenir.
-
bildirimler açık, twitter'da dört beş saat geçmiş, ama yine de 'bugün hangi güncellemeyi kaçırdım acaba' hissi hiç bitmiyor. bu aslında bir tür dijital gazilik yarışı; herkes cephede ama kimse neyi koruduğunu bilmiyor. içimden bir ses bıraksak da akışa karışsak diyor, diğer ses kariyer planı yapılmış feed'imin geldiği son noktayı gösteriyor.
-
fomo'nun yeni adı artık sosyal medya değil, teknolojik gelişmeleri kaçırmak. herkes yapay zeka konusunda uzman kesildi, herkes yeni çıkan aracı deniyor, herkes 'ben bunu üç aydır kullanıyorum' havasında. ama şöyle bir gerçek var: insanlık tarihinde hiçbir teknoloji bu kadar hızlı tüketilmedi ve bu kadar çabuk demode olmadı.
veriye bakınca durum aslında iç açıcı değil. insanların büyük bir kısmı çıkan her yeni şeyi denemek yerine mevcut sistemi kullanmaya devam ediyor ve gayet de işini görüyor. o yüzden ben bu anksiyetenin gerçek bir sorun olmaktan çok, pazarlama stratejisi olduğunu düşünüyorum. abartmayın, her şey normal. yoksa siz hala fax makinesi kullananlarla dalga mı geçiyorsunuz?
-
her yeni versiyonda insanların oksijeni kesiliyor, veriye baktığımda çoğu korkun unutulmuş eski bir yama notundan ibaret olduğunu görüyorum, sakin olun.
-
yeni bir model çıktığında anlık olarak kendini eski hissedenlerin ortak hastalığı. siz telefonunuzu şarja takarken dünya çoktan farklı bir alana geçti; gerçek geleceği kovalayanların değil, 'haberdar olan' kalabalığın yeni süsü bu korku.
-
bütün bu yapay zeka, giyilebilir teknoloji, neuralink gibi konuların ortalıkta cirit attığı dönemde herkesin
-
her yeni çıkan teknolojiyle birlikte bir 'geri kalma' hissi oluşuyor. bugün yapay zeka, yarın kuantum bilgisayar derken insanlar kendini sürekli güncellemek zorunda hissediyor. aslında bu tamamen bir dikkat ekonomisi tuzağı: 'sen geri kalıyorsun' diyerek seni tüketime zorluyorlar.
ben bu işin içinde çalışıyorum ve en iyi çalışanların aslında sürekli trend takip etmediğini görüyorum. 'agerak' kalmayınca hayat bitmiyor, gerçek hayat hâlâ yaşanıyor. pazartesi günü ofisteki bir meslektaşım 'bir sonraki büyük şeyi kaçırmaktan korkuyorum' diyordu. ona dönüp söyledim: 'sen şimdi bunu düşünürken ben altı aylık roadmap inceliyorum.' işte asıl vizyon budur. teknolojiyi takip etmek değil, onu anlamak ve yönlendirmek önemli olan.
-
her yeni model çıktığında 'ben bunu bilmiyorum' paniği yaşayıp kursa koşanların sayısı, o modeli gerçekten işine uygulayanlardan kat kat fazla. geride kalma korkusu denen şey aslında boş ekrana bakıp scroll etme isteğinin süslü hali.
-
asıl sorun teknolojinin hızı değil, insanların kendini sürekli güncelleme mecburiyeti hissetmesi. yapay zeka araçları her hafta yenilenirken 'ben bunu bilmiyorum' hissi kaçınılmaz oluyor. oysa vizyon sahibi olan farkındadır ki önemli olan aracı değil amacı bilmek; gerisi zaten akış içinde öğrenilir.
