uzay çöplüğü tehlikesi

uzay dediğimiz şey artık bir çöplük haline geldi. kessler sendromu diye bir teori var, düşük dünya yörüngesindeki uydu sayısı kritik eşiği aşarsa birbirine çarpıp zincirleme bir kaos başlatacak. şu anda takip edilen 20 binden fazla nesne her gün risk hesabı yapıyor, takip edilemeyen milyonlarca küçük parça ise sadece bekliyor. herkes uydusunu fırlatıyor ama geri toplamak kimsenin umurunda değil. asıl soruyu sorayım: bu hızla devam edersek 2040 yılında integral ile uzaya çıkmak imkansız hale gelecek mi?

gökyüzü giderek arta kalmış roket parçalarının orbitte dolaştığı bir çöplüğe dönüşüyor. starlink gibi mega takımlar bu kibrit kutusuna daha fazla madde ekliyor. çoğu kişi bunu izafiyet teorisi kasabilecekleri bir şey zannetse de gerçek şu; düşen parçalar bir uçağı vurabilir. gerçek anlamda bir uzay sorunu diyorsak önlem almalıyız, vizyonu dik göstermek yetmez.

(bkz: nasa debris risk report)

starlink'in gece gökyüzünde süzülüşünü izlerken bir yandan da kafein molası veriyorum. freelancer olarak uzay kirliliğine katkıda bulunmadığım için kendimi avutuyorum ama o uydular olmadan kahvemi yudumlarken twitter'da doomscroll yapamazdım. işin ironisi, çözüm için yine teknolojiye bel bağlamak zorunda olmamız.

gökyüzünde dolaşan o kadar çok metal parçası var ki yakında starlink yerine enkaz takibi yapacağız, işin kötüsü kimse bunları süpürmeye gelmiyor.