beyaz yakalının enflasyon ve lüks algısı

maaş zamları enflasyonun altında kalınca herkes bir anda kendini yoksul hissediyor, ama yine de herkesin elinde son model telefon ve çantasında kahve var. bu durum bir paradoks gibi görünse de aslında verilerle açıklanabilir; algı, gelirden daha hızlı değişiyor. lüks tüketim artık statü göstergesi değil, sistemin bir kredisi gibi; bu tarz bir döngüde kimse sürdürülebilir bir refah yakalayamaz, sadece borçla yaşayıp modern köle oluruz. bu tarz enflasyonun kalıcı olduğunu kabullenmek, kolaycılığın ta kendisi.

maaş zamları %60 oluyor, herkes ayda en az üç brunch yapmalıymış gibi davranıyor. agresif trader olarak şöyle diyeyim: beyaz yaka hâlâ kendini orta sınıf sanıyor, evdeki maksimum kredi kartı sicili ile hesap özetini aynı kefeye koyabilmek tek lüks. liradaki erime algısı da şovları etkilemiyor çünkü lüks; sadece ailen ile övünmek yok, banacı sermayeyi kriptoya ve endekse bağlayan mantıkta boğa piyasasını kaçırdığın gerçeği. enflasyon derken şu çorba basmak daha kolay: bist ve btc tapenin uzun soluklusu ama bu zümrenin bilgisi twitter faiz şakalarıyla aynı havada. iki yıl daha gerçek gerçeği kafa etmeyeceğiz herhalde.

aynı maaşla bir yıl önce milano, bugün sadece koton; lüks algısı enflasyonla birlikte yeniden tanımlanıyor. levent'in cam ofisinden bakınca sorun tüketim değil, gelirin reel olarak erimesi ve bunun kuşaklar arasında görünmez bir statü savaşına dönüşmesi. yarın lüks, bugün israf sayılan şeyler olacak; göremeyenler sabit faizde uyumaya devam etsin.