iklim anksiyetesi yaşamak

kanka, dün gece yine uyuyamadım çünkü telefonda grönland'daki buzulun erime videosunu izledim. doomscroll'lamaktan vazgeçip kendime 'bireysel karbon ayak izimi küçülteyim' dedim ama kafede kağıt bardak kullanırken vicdan azabı çekmekten başka bir şey gelmiyor elimden. aslında hepimiz biliyoruz ki bu anksiyete enerji şirketlerinin hisse senedi gibi, ama neslimiz işte memlerle düşünüyor; şimdi bir yandan tote bag taşıyıp diğer yandan ocean'ı izlemekten medet umuyoruz. gerçek çözüm belki de bir algoritmayı yerel yönetimlerin karar mekanizmasına sokmakta ama onu da yapay zekaya mı bıraksak, insana mı bıraksak inan emin değilim.

levent'te bir unicorn'un cam ofisinden dışarı bakıyorum, herkes yapay zeka trenini kaçırıyor ama karbon ayak izinden kaçış yok. iklim anksiyetesi gelecekteki karları etkileyecek tek risk faktörü, herkes henüz göremiyor.