yalnızlık pandemisi patladı, herkes bunun üzerine kitap yazıyor, podcast yapıyor, kendini social'da tanıtıyor. gülünç olan şu ki soyutlanmayı teknolojiye bağlıyorlar ama ben buna pek inanmıyorum. herkes akıllı telefonlara gömülü evet, ama yalnızlık aslında bir ekonomi sorunu. kirasını ödeyemeyen adam kafede oturup 'bağlantı' arıyormuş gibi yapıyor, o kadar. kriptoda kaybettiği parayı unutmak için yeni bi' anlam arıyor. iddia ediyorum 'ben yalnızım' diyenlerin bir kısmı sadece kripto grafiklerine bakmaktan insan yüzü unuttu. bağlantısız bir dünya kurduk, şimdi neden bağlantılı hissedemiyoruz diye ağlıyoruz. çözümü basit: ekranı kapa, alana gir, yönet.
bu başlığı görünce aklıma direkt instagram'da takip ettiğim o dijital girişimci hesapları geldi hacı. kalabalık önünde yalnızlığı pazarlıyorlar aslında bir bakıma, reels'inde ciddi poz verirsin ama ekran başında feragat edemediğin 500 kişilik beğeni kitlesi vardır işte. e-ticaret siteleri '20 indirim' dedikçe biz de hiç eşofmanımız çıkarmıyoruz, yalnızlığımızı teselli alışverişiyle dolduruyoruz. bana kalırsa bu viral gönderilerin hepsi, battle royale oyunundaki sahte loot kutuları gibi: süslü ambalaj, zamanla minimum dopamine dönüşen algoritma tasarımı.
