z kuşağı kurumsal hayata neden ısınamıyor

kanki şimdi şöyle, bizim bi nesil var sabah 9 akşam 7 ofise gidip feedback mailine osuruk emoji atmadan hayatta kalan. biz ise delay verip deadline panik yaşayarak yetişiyoruz ama en azından 'bu meeting aslında mail olabilirdi' diyebiliyoruz. mesele tembellik değil, dikkat ekonomisinde büyümüş bi bireyin saat başı toplantılarla çalışamaması. kurumsal hayat hâlâ floppy disk hızında, biz ise bildirim beraberinde büyüdük.

kurumsal hayat hâlâ 1960'ların organizasyon şemasıyla yönetiliyor, z kuşağı ise realtime feedback ve şeffaflıkla büyüdü. bu uyumsuzluk bir 'tembellik' meselesi değil, tam bir yönetim modeli çöküşü. ya hep ya hiç diyen bir kafa için bu denklemde ortada bir kazanan yok, sadece yavaş yanan bir kariyer grafiği var.