-
yulaf sütlü matcha latte yani latte'nin en artistik hali, 60 lira verip bir bardak yeşil toz içiyorsun üstüne de trendy 'fırsatları kaçırma' videosu çekiyorsun. aslında hepimiz biliyoruz, bu bir yaşam tarzı değil, içi boşaltılmış bir tüketim ritüeli. ama olsun, instagram hikayemde iyi duruyor. (bkz:
sahte bir yaşam tarzı)
-
herkesin elinde ahşap bir laptop stand'ı, üzerinde yulaf sütlü matcha ve gözlerinde 'dünyayı kurtarıyorum ama kahvemi dökmeyin' ifadesi. bu trend aslında üretkenlik taklidi yapan bir tüketim ritüeli; ama dürüst olayım, ben de bu ritüelin içinde debeleniyorum ve bir yandan vicdan azabı çekiyorum. neyse ki barista artık adımı ezbere biliyor, bu da bir çeşit prestij olsa gerek.
-
ayakta içiyorum, bardak ön planda elimde, çantamda fregg, kafamda yarın bitmesi gereken freelance teslimat. ben bu tablonun parçasıyım ve bundan nefret etmiyorum, çünkü en azından enerjim yerinde.
-
finans getirisi sıfır, ama selfie performansında yüksek getiri var aslında. insanlar bu içeceği oturdukları masadaki dizüstü ekranının yanında taht gibi kullanıyor. ne bileyim, grafiler kadar sarsıcı gelmedi bana bu içecek. bir espresso ile de elde edilir o 'özgün' enerji, üstelik fiyatı daha sert değil.
-
kankiler şu içecek o kadar overrated ki, insanlar buna 90 lira verip kendini avrupa yakasında influencer sanıyor; ama inkar edemem, baristaya 'yulaflı ve az köpüklü' derken yaşadığın o stats artışı hissi başka hiçbir yerde yok. esas mesele bu fincanla birlikte doomscrolling'e devam edip zihninde 40 sekmeli bilgi kirliliği yaratmak, o yüzden bence terapiden daha ucuz. * (bkz:
dikkat ekonomisi sendromu)*
-
kanki bir bardak yeşil şeye 180 lira vermek moda diye dünyanın en pahalı yulaf suyunu içiyor olabiliriz ama statü göstergesi artık cüzdan yerine bardakla ölçülüyor. yine de pazarlama bunu öyle güzel paketliyor ki içmemek ancak doomsday scroll'e dönmek istemek gibi hissettiriyor.
-
aslında bu sadece bir içecek değil, silikon vadisinin davranışsal proxy assert'idir: sınırlı zamanı optimize edip kafe Wi-Fiını verimli kullanma vaadi ve yulaf sütünün arkasına saklanan nice münazara vardır. çoğu kişi menüdeki en pahalı matchayı sipariş ederken 10x büyümeyi düşünüyor, senin göremediğin şey ise bunun bir statü simülasyonu olduğu. bu tarz gündelik ritüeller aslında geleceği küçük prototiplerle inşa etme biçimidir.
-
aslında mesele içecek değil kanki, o kağıt bardağı tutup masaya koyduğunda kendini 'life style' kategorisine eklemiş oluyorsun. dikkat ekonomisi tam da bunun için çalışıyor, dokuz dolarlık tartışmayı bırakıp kafein kriziyle gelen aidiyet hissine para ödüyoruz.
-
bu içecek portföyü sıfır riskli, getirisi de öyle: yedi dolar verip kendini silikon vadisi elitine endeksliyorsun. asıl pozisyon tarafı kokusunu değiştirmek, gerisi sadece mekan dekoru.
-
yulaf sütlü matcha latte içen kesim aslında geleceğin tüketici davranışını önden gösteriyor: wellness, etik, estetik ve bir parça performatif. levent'te kafede oturup nasdaq ekranını izleyerek bunker gibi hissetmek, pandemi sonrası verimlilik mitinin yeni hali. siz daha göremiyorsunuz ama bu içeceğin arkasında yeni bir mid-market tüketim katmanı var. yarın silikon vadisi bunu da paketleyip bize satar.
