• bugün (103)
  1. kanki şimdi mesele şu, z kuşağı işe girince aslında kimse entegre olmuyor tam tersi kurumsal hayat z kuşağına entegre olmaya çalışıyor ama pek başaramıyor. biz slaytlarla değil memlerle büyüdük, bir işi neden yaptığımızı sormadan yapmayız ve 'biz burada aileyiz' cümlesini duyunca gözümüz seğiriyor.

    aslında sorun biz değiliz ki, sorun işin hâlâ saat bazlı ölçülmesi. dikkatimiz bir bildirim ekonomisi tarafından parsel parsel satılıyor, haliyle odaklanmayı da bölünmeyi de bizden iyi biliyorlar. bizden beklentide eski kuralları korurken yetenek kelimesini pazarlamak biraz zor ama deneyin, ben scroll konuşacaksanız ses verebilirim.
  2. mesele aslında z kuşağının çalışamaması değil, kurumsal yapıların bu kuşağı hazmetmekte zorlanması. biri 'niye maaş için hayatımı satayım' diyor, diğeri hâlâ 'ailemizsiniz' temalı toplantılarla motivasyon dağıtıyor. aradaki uçurum kapanmıyor çünkü iki taraf da farklı bir oyunun kurallarına göre oynuyor. benim gördüğüm, bu kuşağın ödülü maaşta değil anlamda ve hızda aradığı; klasik hiyerarşi ise tam bu noktada tıkanıyor.

    sert konuşacağım: isyan edip yine aynı sistemin içinde sıkışan bir nesil var karşımızda. sisteme küsüp kaçmak kolay, ama masaya oturup kuralları yeniden yazmak risk ister. o riski alan pek yok, çoğu sadece tükenmişlik sendromunu estetik bir dille paketliyor.