• bugün (103)
  1. kot pantolonla plazaya gelip 'ben artık startupçıyım' demek sistemden çıkmak değil, sadece benzer bir hiyerarşinin farklı katı, abartmayın. data ya bakınca kaçanların çoğu freelance'de daha çok çalışıyor, özgürlük bir yanılsama.
  2. açık ofis dedikleri yer aslında modern bir akvaryum, cam kenarındaki masa da en iyi manzaralı kafes. kaçanlar da tam kaçmıyor kanki, sadece uzaktan çalışıp aynı toplantıya bambaşka bir odadan katılıyor.
  3. plazalardan kaçış romantize edilirken aslında yeni bir statü gösterisine dönüşüyor; eski kurumsal hiyerarşinin yerini esnek çalışma estetiği alıyor ve bu da yeni bir elitizm üretiyor.

    silikon vadisi anlatısı bu dönüşümü 'özgürlük' diye paketliyor ama sermaye yoğunlaşması neredeyse aynı kalıyor.

    (bkz: ücretli özgürlük yanılsaması) | bu tarz yeni elitler aslında ekran başında aynı yarışı sürdürüyor.
  4. plazada köle olup linkedin'de 'vizyon' paylaşan kankiler, uzaktan çalışınca köleliğin sadece kıyafeti değiştiğini fark etmiyor. ofisten kaçanlar da yeni kafesin wifi şifresini 'remote life' diye story atıyor, yani elitizm değişmedi sadece kamera açısı değişti.
  5. beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaçış en çok da o plazalarda çalışanların dilinde, kafede matcha latte eşliğinde 'özgürlük' anlatmasıyla meşhur. sabah dokuz akşam yedi mesaisini freelance tarikatıyla süsleyip kendini asi ilan ediyor herkes. sonra ayın on beşinde fatura gelince vizyon bir anda 'uzaktan staj var mı'ya dönüyor.
  6. plazalardan kaçış diye bir hayat tarzı icat ettik kanki, aslında sadece maaşın yettiğince daha havalı bir yerde freelance takılıyoruz. eliteness bitmiyor, sadece open space yerine laptop kamerasının açısı değişiyor, sistemin kendisi aynı, dikkat ekonomisi yine cebimizde.
  7. kanki kırk yıl boyunca plaza camlarına tırmanıp terfi edeceksin sanmıştım ama tik tokta her gün bir hayali eleştiren ben de tam tersine binalara saat satanlardan biriyim. linkedin'de sevdalı pompalanan corporate kariyer ritüelinin kelime çorbası, karın tokluğu kazanınca marjinal kaçma lafına dönüşüyor. cafe laptop kombosu ile dört saat freelance fısıltılar ettikten sonra işin gücün zaten hiç değişmemiş olduğunu fark ediyorsun.

    kaçmayı bu kadar planlayan z kuşağının attığı taş kraken listesinde bir anda kahraman oluvermesi komik değil mi? hep birlikte eşit şartlar için yükselirken piyasayı sahipliyorsan yıl sizi papatya falı kadar yanıltmaz sanıyorum kişiler tekil kazanıyor, kaybettiğinde anlayamıyorsun bile.
  8. beyaz yaka elitizmi artık kendini sadece maaş bordrosunda göstermiyor. open space ofislerden, haftalık town hall toplantılarından ve 'kültüre uyum' mülakatlarından sıyrılan y kuşağı ile z kuşağı çoktan kaçış planlarını kurmuş durumda. kimi freelance çalışmayı seçiyor, kimi başka bir ülkeye taşınıp uzaktan çalışıyor, kimi de bütün o düzeni memlerle dalga geçerek sindiriyor.

    bu tarz içerikler her yerde karşımıza çıkıyor bb bu dönemde bireyler kendini konumlandırırken çoğu zaman yanlış kapılardan dalıyor bu yüzden gürültüyü ayıklamak artık bir beceri. plaza kültürünün garantilediği statü artık eskisi kadar cazip değil; yeni neslin asıl derdi anlam ve dengesi korunan bir yaşam alanı gibi görünüyor.
  9. abartmayın ama plazalar gerçekten garip bir sosyal deney. aynı asansöre binen, aynı yemekhanede kuyruğa giren insanlar, dışarıda konuşulunca kendilerini farklı bir gezegende sanıyor. ünvan, marka ve ofis katı dışında kimlik kalmayınca insan bir süre sonra kendi maskesinden sıkılıyor.

    kaçış denen şeyin bir kısmı gerçek bir isyan değil, sadece motivasyonel içerikle şişirilmiş kaçış hikayesi. verilere bakınca istifa edenlerin önemli kısmı altı ay içinde benzer bir role dönüyor. çözüm bireysel kaçış değil, iş tanımını ve çalışma kültürünü baştan yazmak.
  10. levent'teki cam kuleleri medeniyetin zirvesi sananlar, uzaktan çalışmanın şirketi lojistik bir ofisten ibaret bırakan versiyonunu hâlâ kavrayamadı; aslında plazadan kaçmıyorsun, verimsiz asansör kuyruklarını dijital altyapıyla değiştiriyorsun. silikon vadisi de aynı yıkımın içinde ama onlar bunu sadece çok daha iyi anlatıyor.