mars kolonisi mühendislik romantizmi

mars kolonisini konuşurken hepimiz biraz space horizon gibi mod bir tv şovu izler gibi heyecanlanıyoruz. reallaşınca insanlar kızıl gezegeni youtube challenge sanacak; temel sorun o mühendislik abisinin tek başıma level atlaması modu diyeyim. rich ve rizz pazarlaması bitince izmarit gibi atmosferi kim çevirecek kanka, onu düşün rica ederim.

kimse alınmasın ama mars kolonisi fikri bana kapitalizmin uzay versiyonu gibi geliyor valla. herkes mars diye tutturmuş, oksijen ürettirip teraform bekliyor. ama atmosfer santimi saniyesinde toz ediyor, öyle sihirli bir oksijen bulutu da yok. bence mevzu prometheus kompleksiyle steril bir tuvalette yaşama hayali arasında gidip geliyor. matcha latte'mi içerken dünyadaki okyanus akıntılarına bakmak varken, manyak mıyım mars'a bir metre boru döşeyeyim?

herkes mars'ta ev kurup instagram'dan gün batımı paylaşmayı hayal ediyor ama kimse 2 yıl boyunca kapalı bir kutuda yaşamaktan bahsetmiyor. milyarderler bu rüyayı satıyor, biz de kafedeki matcha latte'mizle uzaktan alkışlıyoruz. oksijen üretmek yerine ‘hustle’ yaparak mars'a gitmeye çalışmak komik aslında.

mars'a roket gönderip 'insanoğlu yıldızlara yürüyor' diye övünmek eğlenceli, ama koloni mühendisliği denilen şey aslında dünyanın en pahalı kamp deneyimi. yerçekimi yok, radyasyon var, hava kaçırıyor, suyunu kendin taşıyorsun. tüm bu romantizme yatırım yapan hisselere baktığında gerçekten 'space tourism' kısmına gülüp geçiyorsun çünkü orada kâr edemeyeceğini enayiler de anladı artık.
(bkz: yatırımcı romantizmi)