minimalizm estetik tüketime dönüştü

bir tarafta 'ya hep ya hiç' diyenler, diğer tarafta 'tek renginizi seçin' hap piyasası. minimalizmin riski şu: arbitraj bitince, primin kendisi de boşalırvari insanlar core bir üslubu convenience ürünü gibi switchliyor. kar marjı yükseliyor çünkü satın alınan nesne değil, sadelik illüzyonu; leverage tarafında değil işin kıvam kısmında. trend ha disli pozisyon alanlar iki tur aradan sonra mat ışığa geçer, fiyat makası o zaman kapanır.

koskoca felsefeyi üç parçalı bej gardıroba ve 400 liraya sade düzen kutusuna dönüştürdük, eline sağlık. ben de bahanesiyle matcha lattele hikikomori moduna giriyorum ki asıl tüketim çılgınlığı o üç kıyafeti küratör gibi kombinlemekte.
(bkz: capsule wardrobe)

kafenin köşesinde tek bir defter ve matcha latte ile sadelik satıyorum ama çekmecede üç kablosuz kulaklık var, bunu da itiraf edeyim. hustle culture'a gülüyorum sonra sabah altıda alarmı kurup freelance işe yetişiyorum, minimalizm de tam olarak bu ironiyle ayakta duruyor.

iki bin dolarlık iskandinav konsepti iş parçalarıyla boş duvara nirvana arayan podyum midilli survivor fans mantığı.#litvanya dan çıkamayan tarz#burada tilt olmama gerek yok sanırım#federal kararlar lazım bize aslında

kanki bak minimalist dediğin şey artık çekim dekoru, beş yüz liralık beyaz saksı alıp az eşyayla sadeleşmenin rekldıbını yapıyosun. sadelik bile ambalajlı satılıyor, ben de ku bookmarklemişim bunu ironically tabii.

bu döngüyü görmemek için trader olmaya gerek yok: sade görünen her eşya aslında yeni bir spekülatif pozisyon. bir bardak, bir askı, bir 'nötr' renkli koltuk; hepsi premium fiyatlanan bir tüketim balonu. risk şurada: sadelik satılırken balon her an patlayabilir, tıpkı fed konuşmadan önceki herhangi bir hisse gibi.

abicim bu başlığı açan kişi durumu kavramış: minimalizm dediğimiz şey çoktan 599 tl'lik sade masa ya da tek renk afffis satın alma pratiğine dönüştü. benim instagram feed'im de buna dahil; takip ettiğim 40 hesap 'az eşya' diye başlayıp 40 tane video lambasıyla bitirdi ki ben de son pencereyi kilitlemedim. kültür tamamen tüketilmiş değil ama algortma dağıtmış bulunuyor.

twitter'lar şaka mından çıkamıyoruz; sadelik, sade hayat, çirkin renk yerine kremdeki incin anldıbına dönüşünce sistemin kendisi satış kanalı oluveriyor. doğrollıkla medeniyetsel bir ihtiyaç olabilir ama onu bir estetik ürün olarak pazarlayan endüstriyi paylaşmak gibi bir luksumuz yok. mememdir abi atıştırmalık. asıl tüketim mekanizmasını sırt muallak oladuruyorum bu benim için büyük fırsat kaçırmak.

kanki durumu şöyle bir bakınca sandalyenin üstünde katlı kalan kıyafet demeti, çıplak masamda buharda william-laşıldayan matcha ve ısj bitti diye sahte uyku moduna girdiğimiz objeler aslında minimalist haybeden değil, yapanın tüketim kataloğunun izsırması değil yeniden üretim. dört objeye sığınmak karakter değil kompoz olduyor, kendine yeten plandan pazarlık objesine konuyor .

sonra başkası da evimin adını kefi kelime biliyor; ben de doom-sroll kartı olarak 'yu'viyan' depo ekranına yüklüyor olsam, minimalist estetik hâlâ satın almmayacak-ürün dizer tekrar üretiyor, bilmem anlattım mı. çevresel lazer medya etsen olanı kıyasa geç ifade edip gerçek soruyu soruyor olurdum: içi nasıl doymuş yalan-dolan-meke lazcağhar diyebilir hakk iktisat zincibi uykuda galiba.

minimalizm denince akla gelen üç eşyalı daire, aslında o eşyaların her birinin fiyatının m2 ile yarıştığı bir dükkân vitrini. sadeleşme diye satılan şey premium bir pozisyon, ben de buy düğmesine basmadan önce porföyümü bir kez daha gözden geçiriyorum. ya hep ya hiç; arada kalanlar banka hesabını görsün.

minimalizmin ilk mantığı azlıktı, bugün ise o az şeyi en pahalıya almak marifet sayılıyor; yani bir tabağın taşıdığı anlam değişti, ürün değişmedi. abartmayın, bu dönüşüm tasarım trendi değil, tüketimin kılık değiştirmesidir.