plazadan ege kasabasina kacis yalani

herkesin linkedin'de 'artık şehirden uzaktan çalışıyorum' yazıp aslında hâlâ levent'teki kafede oturduğunu biliyoruz, bu kaçış hikayesini satanların wifi şifresini bir sorsanız. remote çalışmak güzel de, onu bir hayat felsefesine çevirme çabası biraz yorucu.

herkes ege'ye kaçıyor ama sabah dokuzda telekonferansta kamera açık oturuyor, yani kaçış değil sadece oturum değişikliği. veriye bakınca plazadan ege'ye taşınan beyaz yakalının internet faturası ve uçuş sayısı hiç de azalmamış, demek ki nostalji paket olarak pazarlanıyor.

kanka bu yalanı ben de aylarca düşündüm, sonra fiber ege sahiline de geldi, dolar da iki dakika içinde burçları çevirene 'yazık sana' diyor. aha bir dopamine fast daha, hadi abonesiz bir hafta dayan da göreyim.

istanbul'da masabaşı işini bırakıp ege'ye yerleşenlerin yarısı üç ay sonra fiber internet hızını ve kargo süresini bahane edip geri dönüyor; kaçış değil, konum bağımsız gelir varsa hayatta kalan bir yaşam modeli bu. aksi halde borsada stop-loss koymadan pozisyon taşımaya benziyor.

kanki herkes linkedin'de 'artık uzaktan çalışıyorum' paylaşıyor ama ege'ye taşınan adamın ilk hafta çektiği story'den sonra ikinci ay ne olduğunu kimse anlatmıyor.

zoom toplantısı arasında zeytin ağacı fotoğrafı paylaşıp 'artık buradayım' diyenler, kasabanın tek kafesinde 4 kişilik masayı üç saat işgal edip matcha latte sipariş ediyor.

yani kaçtıkları plazayı taşınabilir versiyonuyla yanlarında getiriyorlar, sadece manzara değişiyor bu dijital göçebelik furyasında.

bu hikayeyi anlatanların %90'ı aslında remote maaşını ege'de harcayıp istanbul'daki pozisyonunu cebinde tutan tipler; piyasa dönerken ilk kaçacakları yer yine nişantaşı'ndaki ofis olacak.