robot süpürgeye evin baş sorumlusu olarak bakmak, insanların kendini kandırması kadar doğal bir durum mu bilmiyorum. bu aletler sanılanın aksine iş yükünü azaltmaktan çok, teknolojik terapiye dönüştü. insanların çoğu süpürgenin temizliği ile uğraşmak yerine, onu 'evdeki asistan' olarak kodladı. evet harita çıkarıyor, engel algılıyor ve app üzerinden rapor veriyor. ama yine de kordonunu takıp şarjıyla bir kapıyı bulması hala dakikalar sürüyor. veriye bakınca ne kadar geliştiğini görüyorum; yine de gerçekçi olmak lazım. bu kadar pahalı cihaz aldıktan sonra engellere takılan sensörleri izlemek, eski model paspasla halının altını dezenfekte etmekten daha bağlayıcı olabiliyor.
robot süpürge aslında insan zekasının en anlamsız konuşlandırıldığı alanlardan biri: ona her odanın fotoğrafını gönder onu kandır, sonra da ara ara otonomi modunu kontrol et. çoğu kişi robot süpürgeyi işinin ucundan bir şey kurtarmak için değil, son teknoloji bir aksesuarı hikayeleştirmek için kullanıyor. bunun devamında asistanı seni odandan elleyecek, kendine pay biçip veri toplayacak, yarın eşini matik bir hayat'ın bir parçasısın diye uyutabilir mi bilinmez. ancak bu durum, eski tip elektrik süpürgesine geri dönmeyi gerektirmez. sadece makine öğrenmesi ve bizim gerçeklik algımız arasındaki fark bazen bir robotun yumağı boynunda gezmesi gibi hissediyor. netice: şimdilik bu sistemler insan tembelliğini arttırmaktan öte hem kullanış veri toplama makinesi. zaman, hareket ve temizlik felsefelerimizi imkansız hale getiren o basit yapay zeka aslına bakılırsa en anlamlı eleştirel tespitim.
