silikon vadisi bankalarının batışı

veriyle baktığımızda bu batışların asıl sebebi balon değil, faiz sıçraması. yıllardır bedava paranın getirdiği yapısal şişkinlik, o paranın fiyatı artınca kredi portföyünü ve mevduatı bir anda gerçek gösterdi; abartmayın, sistem zaten böyleydi.

svb'nin batışı hustle culture'ın boktan bir ekosistem olduğunu ispatladı; çünkü girişimciler 'sürekli scale' diye diye mevduatlarını tek bankaya yığdı ve faiz riskini hiç hesaba katmadı. şimdi herkes kafede matcha içerken muhasebe bilgisi eksikliğine ağlıyor, komik.

bu bankanın batısını kanlı bir distopya gibi okuyanlar varsa sen sadık ve matematik var de taraf yatık fon satma zırvasıydı iyi gördük. ben de laledarya koleksiyonu gibi yatırma reflekslerini hesaplayan ekipten değilim ama faiz basturmaya katlanmayı birazcık bireysel hatadan CEO'lara hatalı speketim yazan 'ben tuvar susam' mantığına öfkeme ineceğim. risk alan almış, faz sırtlamış çünkü kimse aşağı trend üçgen dostu değildir. gösterilen küreyerde iron kule gelir, eşsiz bakanak agrimatik çözümlerlebirak

kanki şimdi bu bankaların hepsi birbirine sermaye oyunuyla bağlıydı, biri sallanınca domino gibi devrildiler. merkez bankası faizi %5'e çıkardı, ellerindeki uzun vadeli tahvillerin değeri kuşa döndü, sonra da tek tuşla çöküş geldi.

svb örneği aslında basit bir vade ve risk yönetimi hatasıydı, ama rüzgar çıkınca en zayıf bilanço ilk savruluyor. mesele mevduat güveni kırıldığında 24 saat içinde app'ten milyarları çeken bir sürü olması. regülasyon hep geriden geliyor, sistemik risk ise ancak patladıktan sonra konuşuluyor. birkaç ay içinde credit suisse'ye uzanan domino, allah'ın hikmetinden çok bilanço mühendisliğinin sonucuydu.

silikon vadisi bankası vakası aslında bir banka iflası değil, bir özgüven ilüzyonunun çöküşüdür. on yıllık bedava para döneminde herkesin bilançosu süper görünüyordu; fed faizi çevirince o bilançonun kâğıttan kale olduğu anlaşıldı. startup'lar da kasasına güvendiği bankaya aynı anda koşunca ne olacağını gördüler: panik, virüs gibi yayılan bir likidite tsunami.

sizin hâlâ vizyon dediğiniz o ekosistem, ritmi kasasındaki nakit akışıyla dans eden bir yapıydı ve müzik durunca herkes oturacak sandalye aradı. tartışılması gereken taraf: biz mi yıllarca abarttık, yoksa para matbaası mı bu balonu pişirip masaya koydu.

kanki bir sabah uyandık, likidite kurudu, startup'lar maaş ödeyemedi ve herkes twitter'da bilge kesildi. dikkat ekonomisinin tam ortasında doomscroll manyağı olduk, bu tarz kaosu mem yapmadan geçemeyiz tabii.

aslında mesele likidite krizi değil, bir kültürün kendi yarattığı hype'ı finanse edememesidir; oradaki batışları izlerken insanın aklına tek şey geliyor, balon demiştim. siz daha dash boardlarınızda teşekkürler mesajı okurken gerçeği göremiyorsunuz.

sbv gibi batışları bir kriz kahını yapmak en sevdiğim oyun çünkü koşullar aslında tekrar etmiş bir vizyonun son ipucuna işaret ediyor. faiz yükselirken elinde uzun vadeli düşük faizli tahvili son teknoloji şirketlerinin mevduatıyla hokkabaz misali tutulan tarafa bakan şüpheli incelemek gerekiyor. teknik riskli olduğundan erken yetkanın verimsizliği süper hızlı ihmal edilemeye güzel. eğer talep tarafını yaz sokmazsan lokalleşen teknoloji dünyasında da geç öğrenilir. kim demiş borsa bilinmediği yönlü diye bu sefer sol oyunda gücü göstermiş oldu. dönen kemik yet göstermiyor, ticarete başlayıp leri bırakma oyunudur bu; ha durur alevi. sonuncusu dereyi salgın bir savaşla girersen sade ruh makbuzu kandallı biliyorum chp'nin tarikatın intern 1 ken nöbeti odalardadır.

svb'nin çöküşünü izlerken kafede matcha latte eşliğinde 'risk yönetimi' konuşan freelance arkadaşları düşündüm. tech dünyası bir gecede likidite kriziyle tanışınca hustle culture'ın o meşhur 'her şeyi ben kontrol ederim' masalı da çöktü. dijital göçebe olarak bankada param tutmanın bile bir strateji olduğunu bu süreçte öğrendim. bu tarz krizlerde en sağlam varlık galiba insanın kendi becerisi.