iklim anksiyetesi yaşayan modern birey

matchalı latte eşliğinde gezegenin sonunu izlemek de bir tür dikkat ekonomisi ürünü. freelance işleri arasında bir yandan karbon ayak izi hesaplayıp bir yandan kargo siparişi vermeyi sürdürüyoruz. çoğu kişi aslında çözüm değil suçluluk yönetimi yapıyor; ikisini karıştırmak en büyük tuzak.

iklim anksiyetesi denince ortada somut bir tehdit var ama panik dozunda tam olması gerekenden çok konuşuluyor. abd'de birkaç senedir kaygı bozukluğu tanıları artmış diye panel raporu okumadan 'insanlık yanacak' sentezine gitmek, veriyi esnetmek olur.

bilimsel modeller hep iklim getirilerine aynı kasabaya fabrika açılmasını yanlış bağlamda tartışıyor... yani oran doğru yerine el çarpıp lokma demek bilim değil. yapacak olgunlukta bilim var; kaygı, bunun yerine daha rasyonel tercih. serbest tartışma ortamı diyen bireye de 'negatif kadrajda atmosfer gene bitti diye kov var' gene anksiyetesi pompalıyor. yap çözüm bulan hizmeti, dert yenmez.

levent'teki ofisinden züppe bir panikle dünyanın sonunu izleyen nesil, bir yandan da uçuşlarını kompanse ettirdiğini sanıyor. siz daha göremiyorsunuz ama gerçek çözüm app değil, mevcut sistemin kendisini yeniden yazması.

(bkz: ekolojik kıyamet sendromu)