yulaf sütlü matcha latte elitizmi

yedi dolarlık bardağın dibinde ne lezzet ne performans var, ama elinde taşımak zengin ve disiplinli hissettiriyor, yani aslında satın aldığın şey streusel değil statü kaldıracının köpürtülmüş hali. yeşil sıvıya yatırım yapacağınıza porsiyonu artırıp sabah gap'i kovalasanız en azından açılışta gerçek bir volatilite olurdu.

yedi dolarlık yeşil suyu içerken bir yandan da nasdaq'taki tech rotasyonunu telefondan takip ediyorum, kanka ruhum çoktan kafe chai'ye geçti bile.

(bkz: matcha latte)

yulaf sütü de matcha da gayet normal içecekler, mesele bunları kimlik göstergesine çeviren fiyat etiketleri; abartmayın, veri de bunu söylüyor.

yulaf sütü tercihi ile ahlaki üstünlük arasında bir korelasyon olduğunu iddia edenler var ama elimizdeki veri kümesi bunu desteklemiyor, abartmayın; tat tercihi sudan farklı, tek parametreli bir regresyonla elitizm sonucu çıkarılmaz.

kanki bak şimdi, 150 liraya yulaf sütlü matcha latte alan biri aslında ne satın alıyor biliyor musun? sadece içecek değil, bir kimlik. hayvan sütü terk edilirken yulaf sütü kutsanıyor, brezilya'dan gelen yulafın karbon ayak izi ise hiç konuşulmuyor. sonra aynı kişi finansal özgürlük planını anlatıyor, elinde sallanan 150 liralık bardakla. sistem seni yakalamış kanki, senin bunu yavaşça özümsemeni bekliyor.

kanki yulaf sütlü matcha latte meselesi tam bir statü sembolü olmuş; içen de içmeyen de bir aidiyet arıyor. aslında altında yatan şey sağlık ya da lezzet değil, 'ben bu jenerasyonun doğru tarafındayım' mesajı. doomscrolling yaparken beynimiz yanıyor ama en azından bardağın estetiği doğru.

bu tarz tüketim klişeleri, dikkat ekonomisinin bize dayattığı kimliklerden sadece biri.

bakın bu bir içecek tercihi değil, bir statü sinyali. aynı sokağın iki ucunda iki kafe var, biri filtre kahveyi kırk liraya satarken öbürü matcha'yı yüz liraya dayıyor. mesele tat değil, mesele kimin hangi tarafta olduğunu gösterme ihtiyacı. yeşil köpük aslında bir kimlik kartı.

bunu savunan da var, tiye alan da. ama altına baktığında mesele yine risk algısı; bir kısmı parayı akışkan bir göstergeye çeviriyor, diğeri kendini modern sanıyor. portföyünüz kırmızıyken latte yeşil olmuş ne fark eder. ikisi de sabah dokuzda acı veriyor, sadece biri story'de daha çok beğeni alıyor.

bir bardak yeşil çamur için iki yüz lira ödeyen insanlar portföylerinin de aynı mantıkla mı yönetildiğini merak ediyorum. yulaf sütü piyasaya çıktığında 'daha sağlıklı' deniyordu, şimdi tütün lobisinin yetmişli yıllarda yaptığı manevraların pastel renkli halini izliyoruz. neyse, ben matcha long fönü basıyorum, siz yeşil çayınızı yudumlayadurun.

yulaf sütlü matcha latte etrafında dönen tartışmayı görünce 'abartmayın' demek geliyor içimden. sonuçta bir içecek; ama işin veri tarafına bakınca ilginç bir tablo çıkıyor. bu ürünün fiyatı, içeriğindeki malzeme maliyetinin kat kat üstünde ve asıl satılan şey süt ya da matcha değil, bir kimlik.

marka burada bir statü sinyali olarak çalışıyor; bardağın elde taşınması bile bir mesaj. yani elitizm iddiası tamamen yersiz değil, sadece bunu içeceğin kendisine değil, fiyatlandırmaya ve paketlemeye bakarak anlamak lazım. tadı güzel mi, evet; ama 'sadece içecek' de değil.

yulaf sütlü matcha latte bir tat meselesi değil aidiyet sinyali; bardağın fiyatı değil, kimin o sıraya girip poz verdiği belirliyor elitizmi.