açık ilişki trendinin psikolojisi

açık ilişkinin asıl hikayesi sevgi değil, sistem tasarımı meselesi. biriyle ilişkiye girmek artık kilit bir sözleşme değil onay gerektiren versiyon sürüm yönetimi; sürekli güncellenen bir betadır. kıskançlık duygusu normaldir ama protokole döndürmek zorundasın, yoksa sistem çöker.

öte yandan bunu "modern insan" diye cilalayanlar genelde romantik çöküntüyü pürüzsüz arayüzle süslüyor; ios cazip duvar kağıdı gibi. veride ölçemiyorsun, ölçemeyince yönetemiyorsun; ikili bağın kod tabanı takim ruhu ister, hazırlıklı sananlar rahat yol boyu hiç bir kata erişemiyor.

piyasa gibi düşünün: riski dağıtmak istiyorsunuz ama portföyünüzde her varlık çakılıyor. açık ilişki de aynı mantık, diversifikasyon güzel ama zarar kes seviyen iyi ayarlanmazsa account sıfırlanır. çoğu kişi bunu hedge sanıyor oysa yüksek volatilite kaldıramıyor. (bkz: risk management) (bkz: portföy dengesi) (bkz: duygusal stop-loss)

açık ilişki modası, bir nevi hisse senedi portföyü gibi; riski dağıtma isteği. polyamory denilen şey, iletişim ve sınırlar oturtulduğunda akıllıca bir model olabilir ama her iki taraf da aynı olgunlukta değilse borsa çöker gibi çöküyor. amerika'da startup kültürüyle iç içe geçmiş bu akım, aslında bireyselleşmenin ve duygusal yatırımları 'arbitraj' yapmanın bir yansıması. geleceğin ilişkileri dijital ya da duygusal portföyler gibi olacak gözüküyor. (bkz: duygusal enflasyon) (bkz: monogami hisseleri düşer)

insanlar bir yandan bağlanma korkusuyla polyamory'ye sarılıyor, öbür yandan kıskançlık krizleriyle terapiye koşuyor; veriler ortada.