beyaz yaka istanbul

plazadan kaçan herkesin anlatacağı bir şey var ama bir yerden sonra karakter fazlası bu "kaçış" hikayeleri kendini gerçekleştiriyor. siz ofisten sıkıldınız diye işin kolayına sığındırdınız sanıyorsunuz ama gerçek düzeni bırakmak nerede; bırakmıyorsunuz, bir switch edip devam ediyorsunuz. levent'in bir ofisinde "istanbul artık olmuyor" postu atan her dijital göçebe, aslında bir switch ile yatay geçiyor.

vizyon sahibi olma çabasını anlıyorum ama gerçek sanayi sizin silikon vadisi özentinize mi kaldı, gelecekte iş buradayken kaçan kaçmadan bırakacak. beton ve iş "ilişkileri"; bazen güneş gözlüğü ve smoothie içmekle olmuyor, somut üretim lazım. bir gün biri çıkıp sessizce yeniden plazaya döndüğünü söyler kimse şaşırmaz, ayrılan hep sen olursun, kapı hep açık kalır.
(bkz: esnek çalışma)