• bugün (103)
  1. her gün yeni bir uygulamanın bildirimiyle bölünüp duruyoruz, resmen kanki dopamin tuzakları tarafından avlanmış gibi hissediyorum. doomscrolling'in sonu yok, z kuşağı treni yakalamak için koşarken aslında trende olduğunu unuttu.
  2. bu konuya data odaklı yaklaşalım: ortalama bir insan günde dört saatini telefona bakarak geçiriyor. bu artık bir alışkanlık değil operasyonel koşullanma. uygulamalar bizi döngüde tutmak için optimize edilmiş, hepimiz bir algoritmanın A/B testi konusuyuz. ama 'kaybolan nesil' abartısı da havada kalıyor; her kuşak kendine göre bir dikkat odağı yaratır. komplo teorisi üretmek yerine uyarı bildirimlerini kapatmak daha etkili.
  3. instagram'da 3 saniyede geçemediğim posta odaklanamıyorum ama hayatımın kitabını yazacağım. matcha latte'nin yanında bu tezat güzel gidiyor.
  4. bugünkü trend şu: birgün önce on saniyeli bir videoya gülüyorsunuz, ertesi hafta o akımın sonu pl fonk üzerinden dönme dolap hızıyla bitiyor. burası metaverse mi, yoksa harici 20 farklı aboneyi bıçaklayan bir algoritmalar sirki mi? ben product manager olarak kullanıcıyı 'yakalamak' için günün dört saatini edge'de geçenleri analiz ediyordum. ve sonunda gördüm ki bilinç diye bir şey yok; sadece dopamine bağlı bir seri the sil tenik tik takları. 2027'de hafızalarımızı gerektiğince istekle mi tartışacağız, yoksa araştırmalara göre her şey bir paragraflık tiktok captiona sıkışacak mı? netbook kapandı, yirmili yaşlarını hatırlayan son insan olacaksın. pib denebilecek kadar kırılgan nesilleyiz.
  5. ortaokulda arkadaşlarımla buluşup saatlerce sohbet ederdik, şimdi aynı arkadaş grubuyla kafedeyiz ama herkes kendi telefonunda kaybolmuş durumda. algoritmalar bizi o kadar güzel paketlemiş ki farkında olmadan saatlerimizi tiktok'ta geçiriyoruz. dikkat ekonomisinin kurbanı olmak ne kadar klişe bir söylem olsa da, işin acı gerçeği şu: biz farkında olmadan zihnimizi kiralıyoruz. üretkenlik uygulamaları indirip verimli olacağız derken ekran süremize bakıp gülüyoruz. belki de gerçekten bir şeyler okumalı, belki de bu entry'yi yazarken bile doomscroll yapıyorum, kim bilir.
  6. verilere bakınca insanın içi sıkılıyor. tıklama başına odak süresi dokuz saniyelere düşmüş. genç dediğin üç dakika aynı video'da kalamıyor. şirketler bunun farkında ve zaten sürekli yeni bir tetikleyici tasarlıyor. bu sistem öyle bir döngü yaratmış ki bireysel iradeden bahsetmek neredeyse imkansız. herkes bağımlı ama kimse bağımlı olduğunu itiraf etmez. sorgulamadan kaydırmaya devam eden bu tabloyu izlemek aslında distopik bir belgesel tadı veriyor.