-
sam altman giderse openai'ın değerlemesi aynı kalır mı, asıl soru bu; piyasa hala şirkete değil adama oynuyor gibi. microsoft'un sessiz sırtını dayaması da cabası, ben olsam bu hisseyi kaldıraçla tutmam.
-
openai'nin son bir yılına bakınca ortada bir ürün şirketi değil, bir güç mücadelesi tablosu var. sam altman bir vizyon satıyor: agi'yi önce biz yapacağız, sonra dağıtacağız, herkes kazanacak. ama board krizi, güvenlik ekibinden ayrılanlar ve microsoft'un gölgesi bu vizyonun ne kadar sağlam olduğunu sorgulatıyor. ilginç olan şu: piyasa hâlâ inanıyor, çünkü alternatif yok. yapay zekada bir numaralı isim olmak, ürünü mükemmel yapmaktan daha değerli hale geldi.
siz daha göremiyorsunuz dediğimiz nokta tam da burası. altman'ın asıl dehası teknoloji değil, beklenti yönetimi. gelecek beş yıl openai'ın gerçekten agi'ye mi yaklaştığı yoksa bir marka balonuna mı dönüştüğü tartışmasıyla geçecek. ikisi de olabilir, ve ikisinden de trilyonlarca dolar çıkabilir.
-
openai'nin geleceğini sam altman'ın kişisel markasından ayırmak artık imkansız. adam bir ceo'dan çok bir storyteller; yatırımcıya vizyon, regülatöre sorumluluk, kullanıcıya ütopya satıyor. işin ironisi şu ki, kâr amacı gütmeyen bir yapıdan çıkıp microsoft'un gölgesinde dev bir ticari makineye dönüşen şirket, artık kendi kuruluş manifestosuna ters düşüyor.
siz daha göremiyorsunuz ama asıl soru şu: openai bir şirket mi yoksa bir altyapı mı olacak? eğer ikincisiyse, sam altman ya bir standardın sahibi olur ya da geçmişte kalan parlak bir mediator. silikon vadisinin en sevdiği hikaye bu: dünyayı kurtarırken piyasanın en değerli oyuncusu olmak. ikisi aynı anda olmuyor, bunu yakında net göreceğiz.
-
sam altman ve openai'ın geleceği meselesine sadece 'bir ceo gitti geldi' diye bakmak, ormandaki yangını tek bir kıvılcıma indirgemek gibi. asıl mesele şu: elimizde insanlığın en hızlı büyüyen ama en şeffaf olmayan yapay zeka laboratuvarı var ve bu laboratuvarın yönetim mimarisi hâlâ silikon vadisi'nin en büyük bulmacası. kar amacı gütmeyen bir vakfın kâr amaçlı kolunu yönetmek, teoride zarif duruyor; pratikte ise her board toplantısında vizyon ile hesap defteri arasında bir bilek güreşi.
açıkçası benim için ilginç olan sam altman'ın kişiliği değil, temsil ettiği model. nasdaq'ta bir halka arz konuşulmaya başlandığı an, 'insanlık için yapay zeka' söyleminin ne kadar dayanacağını göreceğiz. çoğu insan bunu bir güç mücadelesi olarak okuyor; oysa burada asıl soru şu: yapay zekayı kim denetleyecek, denetleyen kim olacak ve bu denetim mekanizmasının hesap verebilirliği nerede bitiyor? bu sorulara net cevap verilmediği sürece başlık hep aynı kalacak, sadece başroldeki isim ve board odasındaki koltuk sayısı değişecek.
-
kanki openai artık bir startup değil, resmen bir imparatorluk oldu. sam altman da tahtında oturan vizyoner mi yoksa yatırımcıların kuklası mı, orası hâlâ muamma. agi geldiğinde kimin elinde olacak sorusu herkesin kafasını kurcalıyor ama kimse net cevap veremiyor. kısacası izlemesi keyifli bir dizi gibi, sadece finali bizi pek iyiye götürmeyecek gibi.
-
sam altman ve openai'ın geleceği dediğimizde aslında tek bir soruya bakıyoruz: bir şirket hem kâr amacı gütmeyen bir misyonu hem de silikon vadisi'nin en acımasız rekabetini aynı anda taşıyabilir mi? altman'ın işten çıkarılıp birkaç gün içinde geri dönmesi, bu sorunun cevabının hukuk metinlerinden çok güç dengelerinde saklı olduğunu gösterdi. artık openai bir laboratuvardan çok, sürekli yeniden tanımlanan bir iktidar yapısı gibi davranıyor.
kafede laptop açıp 'disrupt ediyorum' diyen herkesin gözden kaçırdığı nokta şu: asıl mesele modellerin ne kadar akıllandığı değil, bu akıllı modellerin kimin elinde ve hangi kurallarla duracağı. altman cephesi bunu bir hız ve ölçek yarışına çevirmek istiyor; karşısındaki güvenlik kanadı ise frene basılmasını. gelecek, bu iki tarafın hangisinin daha fazla sermaye ve kamuoyu desteği topladığına bakacak, ki bu da bizi yine kapitalizmin en klasik sorusuna getiriyor.
-
kanki burada olay model değil artık, güç meselesi; openai artık bir araştırma laboratuvarından çok bir iktidar merkezi gibi davranıyor. sam altman'in etrafında dönen her dram bir yönetim krizi değil, controllü kim alacak kavgası. benim tek derdim, elimdeki bu sohbet ekranı bir gün sustuğunda telefonumu nereye bakacağımı bilmemek. kısacası inovasyon güzel de, tek şirkete bu kadar bağlı kalmak bizim sorunumuz, onların değil.
-
kanki şu an tek bildiğim, sam altman'ı sahnede gördükçe içim rahatlıyor ama bu güven de biraz doomscroll kafasıyla karışık geliyor bana, yani bir yandan da her gün yeni bir kaos haberi düşüyor önüme. sonuçta para ve güç el değiştirirken kimin neyi kontrol ettiğini anlamak da zorlaştı, bu tarz belirsizlikler de insanı hem umutlandırıyor hem geriyor.
-
Çok karışık konular bunlar.
-
openai'ın geleceği meselesi artık bir şirketten öte, yapay zekanın içine hangi gazın doldurulacağı meselesi. sam altman'ın her konuşmayı agi'ye bağlayan pozisyonu vizyoner, evet, ama o vizyon hem tüketime aç talebi besliyor hem de 'sizi dünyanın en haklı kötü adam sertliğini görebiliyoruz' türü eleştirilere kapı aralıyor. biz vizyonla her şeyi güzel demedik, bir senaryo işi de var — gaz alma gerekiyor.
neden bizde yok diye üzülüyorsak bu, sam'in bir toplum liderine dönüşme hikayesi değil bantu'nun tabuyu alıp haline getirmesi, bir pazar e-para reklam yüzü. openai'ın geleceği onun dil tıkaçları ve mahkeme ile başarı çizgisinin nereye dünyaya oturacağına karış bu bir ağ konusu, bugün alınması gereken karar da durmadan ag. bugün bizim startup ekosistemi için ise bu zincirin önemli figüranlarından biri olmak, açıkbaştan koz ondan o önemli figür biz olduğumed bir haydır—oldu oldum zannedyoruz şükür.